Natuurgeneeskunde

Bij de natuurgeneeskunde gaat men uit van de gedachte dat ieder mens over een herstellend vermogen beschikt en dat ziekte ontstaat door het zich ophopen van afvalstoffen in het lichaam. Een chronische aandoening ontstaat als het herstellend vermogen geen kans ziet de afvalstoffen te verwijderen.

Bij de behandeling geldt als uitgangspunt dat het zelfgenezend vermogen versterkt moet worden zodat de patiënt zelf aan het herstel van dit vermogen kan meewerken.

Verschillende therapieën kunnen worden toegepast. Naast vasten, dieet, licht-, lucht- en waterbehandeling wordt er ook gebruik gemaakt van homeopathische middelen en geneeskruiden, acupunctuur, neuraaltherapie, ozontherapie, alexandertherapie, celtherapie, manuele therapie, enzymtherapie en symbiontentherapie.

De natuurgeneeswijze wordt zowel door artsen, als wel daartoe speciaal opgeleide therapeuten, uitgeoefend.